De helmen gaan van de hoofden en de zonnebrillen worden afgezet. Het is vroeg in de ochtend.  Er volgt een indrukwekkende minuut diepe stilte. Meer dan 500 sporters en vele familieleden en vrienden herdenken hun dierbaren die zij zijn kwijtgeraakt door kanker. Later blijkt het de stilte voor de storm te zijn. De Mont Ventoux doet zijn naam als onvoorspelbare, onbarmhartige berg alle eer aan: de deelnemers worden deze zaterdag geteisterd door mist, regen en storm.

Na dagen van heerlijke Zuid-Franse weersomstandigheden ging het zaterdag mis. Een aantal deelnemers moest aan onderkoelingsverschijnselen behandeld worden en om ongeveer 13.45 uur besloot de medische commissie van de Stichting Mont Ventoux dat het beklimmen van de berg vanaf het Chalet Reynard – zes kilometer onder de top – niet langer verantwoord was. Op de top stormde het zo hard, dat zelfs ervaren fietsers en de lopers en wandelaars grote moeite hadden de laatste meters tot de finish af te leggen. Het werken voor de vrijwilligers op de top was vrijwel ondoenlijk. In de ochtenduren ging het nog wel – het grootste probleem was toen de broeierigheid – maar in de loop van de dag werden de omstandigheden steeds slechter. Ondanks de teleurstelling van diegenen die niet verder mochten, was er veel begrip voor de beslissing. Een aantal sporters kon daardoor de top niet bereiken en een deel van de deelnemers die de berg twee of drie keer wilden beklimmen moest de ambities tot een volgende editie opbergen.

Symbool
In de openingstoespraak van voorzitter Peter Klerk hield hij de deelnemers voor dat de strijd tegen de berg symbool staat voor de strijd die kankerpatiënten voeren tegen hun ziekte. Wat dat betreft deden de weersomstandigheden hun uiterste best de zwaarte van die strijd te laten voelen. De lustrumeditie van de Stichting Mont Ventoux wordt bijgeschreven als de zwaarste en daardoor meest heroïeke tot nog toe.

Alle sporters startten vanuit Bedoin, het plaatsje aan de voet van de Mont Ventoux van waaruit de beklimming het zwaarst is. Ze zijn daar wel wat gewend met wielrenners die uit hun dorp vertrekken, maar velen keken verbaasd en met respect op toen het aaneengesloten peloton met honderden fietsers en hardlopers door het dorpscentrum trok. In Frankrijk kent men het fenomeen niet dat mensen zich voor een sportprestatie laten sponsoren om zo een goed doel te steunen. Een Franse krant die vorig jaar de opbrengst publiceerde belde wel twee keer op of het bedrag van meer dan drie ton echt wel klopte.

Lof
In vijf jaar tijd is de tocht op de eerste zaterdag in september uitgegroeid van een initiatief van een aantal vrienden tot een indrukwekkende organisatie die tonnen ophaalt voor het goede doel. Het gestelde doel van 5 ton zal zeker worden overtroffen. Ondanks deze snelle groei van het evenement was er door de deelnemers niets dan lof voor de organisatie. Een tentencomplex – in de volksmond het Spijkermanplein genoemd  naar sponsor Spijkerman – bood onderdak aan al die sporters die moesten eten. De catering bleek de grootschaligheid aan te kunnen – het voedsel werd ingekocht bij de lokale winkeliers – en de logistieke prestatie die Ronald Bouwer met zijn mannen van Ter Wal neerzette was gigantisch. Daarmee was ook het antwoord gegeven of het evenement zijn aantrekkingkracht niet zou verliezen als er zoveel deelnemers zouden zijn. Niet dus. Alles verliep soepel en er was volop gelegenheid voor de deelnemers aan het zwembad, tijdens de barbecue of tijdens de busritten hun ervaringen uit te wisselen. Een van de vrijwilligers die er dit jaar voor het eerst bij was, vertelde dat hem de geweldige saamhorigheid het meest was opgevallen bij dit evenement.

Alle deelnemers kregen van KWF Kankerbestrijding een fraaie dankbetuiging. ‘Wij bedanken je enorm dat wij hierdoor nog meer kunnen betekenen voor patiënten en onderzoeker.’ En dankzij de opbrengst kunnen ook de lokale doelen uitzien naar een fraai bedrag zodat zij hun werk verder kunnen doen.